Hanne & Niels

Maandagochtend 26 juli om 07:15 gaf onze kleine Niels al zijn eerste kik en dat was dan ook meteen het startsein van de tweede dag van onze reis. Na het inpakken van onze rommel die in een aparte reistas zat en een stevig ontbijt waren we klaar om de laatste 820km van de reis af te leggen. Om 09:15 zijn we vertrokken en kwamen we steeds dichter bij de Spaanse grens. Na het passeren van de grens viel het mij meteen op dat de mentaliteit van de bestuurders die in een wagen rijden met een "E" naast de nummerplaat in schril contrast staat met die van een wagen met een "F" naast hun nummerplaat... Voor Spaanse wagens zijn knipperlichten waarschijnlijk een hele dure optie, want ze worden bijna nooit gebruikt, en ze vinden niks zo leuk om vlak voor je neus van baanvak te veranderen om een wagen die 2km verder rijdt in te halen. Op sommige momenten kwam de duivel bij me naar boven en zou ik die droplullen zo van de baan gereden hebben... Wagen in bruikleen of niet! En als je vrouw je dan op je aggressief rijgedrag gaat wijzen, wordt het alleen maar erger! Maar goed... Een paar uur later en enkele uitwisselingen van de bekende "dikke vinger" begon ik toch te wennen aan de "aparte" rijstijl en kwam de rust in mij terug. Rond 19:00 kwam eindelijk afrit 63 op de AP-7 in zicht en waren we dus bijna op de eindbestemming!

Toen we aankwamen, wou m'n moedertje ons hartelijk komen begroeten en gleed in al haar enthousiasme uit op de trap. Ze kwam op z'n minst gezegd onzacht ten val met een onmiddellijk opzwellende linker pols en een bloeduitstorting op haar onderrug tot gevolg. nu heb ik al veel blauwe plekken gezien, maar een bloeduitstorting die opzwol tot de grootte van een halve voetbal heb ik nog nooit meegemaakt. Na de commotie en toedienen van eerste zorg, vertelde ze dat het wel ging.

Na het leegmaken van de autokoffer was de dakkoffer aan de beurt. De spanriemen gingen er af en de lading werd gelost. Na het uitladen van verschillende zakken met kleren en andere zaken, kwam ik tot de vaststelling dat we dus de dag voordien wel het één en andere verloren waren op de E314! Alle schoenen van Katty en de kinderen waren verdwenen, sommige kledingstukken van m'n vrouwtje zaten niet meer in de zak en de wifi router die ik voor m'n ouders als cadeau meegenomen had was ook weg! Totaal verlies: ongeveer €600... Morgen zullen we dus moeten gaan shoppen.

M'n moeder was ondertussen onwel geworden: misselijk tot en met en kon niet op haar benen blijven staan van het draaien. Ik heb haar dan ook direct voorgesteld om met haar naar de spoedafdeling van het ziekenhuis in Denia te rijden, maar daar wou ze niet van weten. Een nachtje in bed zou haar goed doen en morgen zou ze fris en monter opstaan... Jaja...

Zondagochtend, 25 juli om 04:30 staan we klaar om te vertrekken naar Spanje. Katty en ik hebben de dag voordien al de auto geladen, de dakkoffer steekt vol schoenen, kleding, en ander grut dat we niet in een bak of andere container kregen... We hebben een knus plekje voorzien voor Hanne en Niels, zodat ze de reis in volledig comfort kunnen doormaken. Een trip van 1800km is niet niks, niet voor de kinderen en zeker niet voor de chaufeur van dienst (joelende kinderen op de achterbank zijn nefast voor de concentratie op de baan...) We stoppen de laatste zaken (tandenborstels, medicatie en dergelijke) die we voor vertrek nog nodig hadden op de juiste plaats in de koffer en gaan dan de kinderen wakker maken om hun aan te kleden en te dan in de wagen te zetten om daar verder te kunnen slapen. Om 05:00 zijn we vertrokken.

We rijden naar de autoweg via Rotselaar om via de E314 naar Brussel te rijden en dan richting Luxemburg te gaan. Na ongeveer een kwartier op de autoweg horen katty en ik ineens een luide knal bovenop de wagen. De dakkoffer!!! De scharnieren hebben het begeven en de koffer staat vooraan open, alle kleding en dergelijke blootgesteld aan de wind. Ik ga snel op de rem staan en rijd de pechstrook op. Mijn eerste idee is dat ik op één of andere manier de koffer slecht had afgesloten en het dus snel ging opgelost zijn. Maar het slot zit achteraan de dakkoffer, en het gapende gat aan de voorkant laat dus geen twijfel bestaan. We hebben een groot probleem. We houden allebei het hoofd koel (Katty nog iets meer dan mij) en zoeken een oplossing. De bagage in de dakkoffer was sowieso teveel om bij in de koffer van de wagen kwijt te raken, dus had mijn vrouw het lumineuze idee om met spanbanden de koffer dicht te houden en onze reis verder te zetten met dakkoffer en inhoud. Op het eerste zicht was er niks verdwenen, dus al bij al viel het nog mee. Om niet meteen naar huis te moeten rijden, gingen we eerst heil zoeken bij een tankstation op de E40, in de hoop dat die spanbanden verkopen, maar na 5 minuten binnen in de shop was ik al snel een illusie armer en moesten we toch thuis een spanband gaan ophalen om die dekselse dakkoffer (heb je hem?) bij elkaar te houden. Aan een slakkegangetje (max. 70km/u) gingen we dus terug naar huis om het ding te sluiten en niet meer te openen voor we in Spanje waren.

In de garage thuis vond ik nog een spanband (de tweede heb ik klaarblijkelijk ergens mislegd) en met een klein hartje vertrokken we om 06:00u toch richting Spanje. De wagen waarmee we op reis vertrokken heeft een glazen panoramisch dak, en dat komt zeker van pas als je niet gerust bent in de bagage die bovenop de wagen meereist. Katty heeft dus van thuis tot in Luxemburg heeeeeeel regelmatig naar boven gekeken om te zien of alles bleef waar het moest zijn. Na een "goedkope" tankbeurt in het eerste tankstation op het grondgebied Luxemburg keken we even rond in de shop (papa wou toch nog een pakje sigaretten voor onderweg) en vonden daar een rek met "heavy duty" spanbanden met een ratel, zoals ze bij vrachtwagens gebruiken! We hebben geen 2 seconden nagedacht en zo'n ding aangeschaft om de spanband van thuis te gaan versterken. De combinatie van de twee was de oplossing en het verder verloop van de reis hebben we geen last meer gehad met de bagage op het dak.

De rest van de reis verliep heel gemakkelijk. Zonder files en de nodige stops voor Hanne, maar zeker voor Niels. We hebben geen beetje last gehad van de kinderen... Hanne kon genieten van de ingebouwde DVD speler (met  2 schermen in de rugleuning van de voorste zetels en koptelefoon, dus heerlijk rustig...) en Niels heeft eigenlijk veel geslapen. Rond 19:00 waren we in Nîmes, waar we een overnachting hadden geboekt. Een net hotelletje, vlak bij de autostrade en net naast een "Courte Paille"! Na een hele dag rijden gaat er niks boven een lekker stukje gegrilled vlees. Dus hebben we daar ons buikje volgegeten en dan gaan slapen. Bij het boeken van het hotel hadden we gezien dat er ook een zwembad was, maar daar was helaas (tot grote spijt van Hanne) geen tijd meer voor. Het was tijd om te gaan slapen en dromen van de vakantie in Spanje...

Jaja, ik weet het (nog maar eens...) Er moet dringend iets worden bijgeplaatst op de website, maar het is niet altijd evident om tijd te vinden om de site bij te werken. Ik doe m'n best, dat wel

Ondertussen heb ik ook nog maar eens ander werk, en dat vraagt ook de nodige inspanningen 's avonds, aangezien ik bijna nooit voor 19:00 thuis ben. Dan is het snel eten, kinderen in bad, Niels aerosol geven (die sukkelt nog altijd met z'n luchtwegen), Niels z'n avond-fles geven, Niels in bed stoppen, Hanne in haar bed proberen krijgen... En dan zijn we al op z'n minst 21:30. En als ik eerlijk mag zijn, dan heb ik niet altijd zin om m'n laptop nog open te zetten...

Maar goed, de nieuwe foto's staan er op en worden binnenkort bijgestaan door de serie van de Zoo in Antwerpen...